Ta szybka miała polegać na zrzuceniu ładunków termojądrowych nad marsjańskimi biegunami, żeby uwolnić dwutlenek węgla i parę wodną, a potem uruchomić efekt cieplarniany.
Sam pomysł nie oznaczał dosłownie „wojny z Marsem”, tylko próbę terraformowania, czyli przekształcenia planety tak, by stała się cieplejsza i bardziej przyjazna dla ludzi. W teorii wybuchy nad czapami polarnymi miałyby podgrzać zamarznięte zasoby, wypuścić gazy cieplarniane do atmosfery i zagęścić ją na tyle, by w przyszłości dało się budować tam osady z mniejszym ryzykiem. Musk wracał do tej idei także później, m.in. hasłem „Nuke Mars”, które stało się internetowym memem i trafiło nawet na koszulki.
Problem w tym, że naukowcy są wobec tej wizji bardzo sceptyczni. Badanie wspierane przez NASA, opublikowane w „Nature Astronomy”, wskazywało, że Mars nie ma dziś wystarczająco dużo łatwo dostępnego dwutlenku węgla, by przy użyciu obecnej technologii stworzyć znaczący efekt cieplarniany i odbudować atmosferę. NASA pisała wprost, że przekształcenie Marsa w miejsce, po którym astronauci mogliby chodzić bez systemów podtrzymywania życia, nie jest możliwe bez technologii daleko wykraczającej poza to, czym dysponujemy obecnie. Innymi słowy: jako wizja science fiction brzmi efektownie, ale jako realny plan na najbliższe dekady pozostaje raczej jednym z najbardziej szalonych pomysłów Muska niż praktyczną instrukcją kolonizacji Marsa.
Rozmowy na Facebooku